Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

χαραμάδα

















Δυο φύλλα έπεσαν στη γη
Σε στιγμές διαφορετικές
Σε τόπους διαφορετικούς
Ταξίδεψαν

Το καθένα
Είχε τον δικό του άνεμο
Τον δικό του δρόμο να περπατήσει
Τα δικά του χρόνια να μηδενίσει

Ταξίδεψαν
Γέλασαν
Έκλαψαν
Γεύτηκαν
Άγγιξαν

Δυο φύλλα έπεσαν στη γη
Το καθένα
Για τους δικούς του λόγους
Για τις δικές του ελλείψεις

Πέρασαν χαράδρες
Πέταξαν πάνω από βουνά
Έπλευσαν θάλασσες
Κατέβηκαν ποτάμια

Σε διαφορετικές στιγμές
Ο άνεμος
Τα έσπρωξε στην ίδια χαραμάδα
Κοιτάχτηκαν στα μάτια
Κι άρχισαν να χάνονται
Το ένα μέσα στο άλλο

Στη χαραμάδα
Σχεδόν κανείς δεν μπορούσε να τα δει
Γιατί σχεδόν κανείς
Δεν μπορούσε να σκεφτεί
Πως μια τόση δα χαραμάδα
Ήταν δυνατόν να θρέψει
Ένα τέτοιο φως


28 Ιουνίου 2010
adri

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου